(Inspired by a conversation with Angge last Sunday and Jeco's Guilty Pleasures.) That's what I told people back in college when they asked me why I was the way I was. Now, I conveniently tell people, "Mass Comm ako eh," to explain why I can appreciate the clothes worn by the characters in Sex and the City The Movie. But those are just excuses. They say it's being in touch with my feminine side. Well, whatever. I read Sweet Valley Twins and Sweet Valley High back in elementary school along with my Marvel and DC comics. I never got into that Hardy Boys bit though. I played and still play basketball, tatsing, habulan, luksong baka, soccer and other physical sports. But I also played and would probably still play 10-20 and Chinese garter. I've cried and will probably still cry in some movies (Patch Adams immediately comes to mind) and have voluntarily watched my fair share of chick flicks. But I didn't flinch during the battle scenes of Braveheart and haven...
Habang kumakain ng siopao at mami sa Ma Mon Luk sa may Quezon Avenue last Saturday, napagusapan namin nila Frank, Maya at Kirk na magpasimuno ng isang laro-laro. Konting intro: Nagsimula talaga lahat dahil sa Angge (hearts) Marlon kwentuhan na kung anu-ano nang kinabit na kwento. Kaya ngayon nagpropose ako ng isang duktungan game. Dapat nung Sabado ko pa ipopost kaso ngayon lang ako nagka-oras. hehe. The rules. Simple lang naman... 1. Gagawa lang tayo ng kwento. (Sa mga members ng iba't-ibang forums baka pamilyar na kayo sa ganito). Sisimulan ko with one sentence tapos magcontribute kayo ng isang sentence din para duktungan ang kwento. 2. Bawal mag-flood. Pagkatapos niyo mag-contribute, hintaying may ibang magcontribute saka niyo duktungan yung sa kanya. Para lahat may participation. 3. Para magcontribute, ipost niyo lang siya as a comment. You can be creative with your contributions. Kanya -kanyang diskarte nalang yan. Yun lang. siguro kung may mga nakalimutan akong rules eh ...
Paano ba ang effective na paghingi ng tawad sa palengke at mga tiangge? Di naman sa wala akong kaalam-alam, lagi ko nakakalimutan eh, or worse, minsan nahihiya akong tumawad. Pakiramdam ko kasi, kung sa tingin ko mababa na yung presyo, ayoko na tawaran pa. Kung mahal naman at tumawad ako, yung unang pinababang presyo na ibibigay kinakagat ko na. Naiinis nalang ako pag napapunta ako sa ibang bilihan na may ganon din namang produkto pero mas mura. Eh wala na akong magagawa. Kasalanan ko din naman dahil una, tinamad ako mag-ikot at pangalawa, yun nga, bopols ako tumawad. Kachat ko ang kaibigan kong si Tin at nagbabalak kami pumunta ng Divisoria. Sa ngayon, kahit mukhang masaya, di ko aasaming pumunta ng Divisoria magisa (bukod sa malamang mawala ako at magmukhang tanga, sayang pa yung matatawad ko sana sa mga nais ko bilhin). Kailangan ko pa si Tin dahil hardcore yon tumawad (nanay na kasi. Hehe). Sabi niya siya nalang ang tatawad para sa akin pero di naman pwede laging ...
#3 is a forever struggle of mine..
ReplyDeletekaya nga may #4. may time talaga na papalya tayo, kaps. kaya let's just do our best. :)
ReplyDeleteto not assume!!!
ReplyDeletethanks, fafa red. :P
ReplyDeletenice! makabuluhan ito. :)
ReplyDeletesapul ba mela? hehe.
ReplyDeletehala. apat jan struggle sakin>:)
ReplyDelete3) To not take things personally.>> This is so hard!.
ReplyDelete3) To not take things personally.>> This is so hard!.
ReplyDeletepede ko ba i-repost? ok irerepost ko na.:) ilabyu.:)
ReplyDelete